วันจันทร์ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

Poet: Since 1984 BC.

เสียใจ
โลกสอนบทเรียนชีวิตให้แก่ฉัน
ความแตกต่างกลางคืนวันร้อนหนาว
ความรักโลภลุ่มหลงมอมเมา
ความเศร้าโศกสุขใจสมประดี
...
โลกสอนบทเรียนชีวิตให้แก่ฉัน
กี่ครั้งที่พินฑ์พังสิ้นหวัง
กี่ครั้งที่ทุกข์รุกเร้ารุมประดัง
กี่ครั้งที่ถั่งหลั่งน้ำตา
...
ณ วันนี้ฉันมาถึงซึ่งขอบโลก
ที่ไหวโยกทดสอบชีวิตฉัน
เสียใจ...ไม่หรอกต่อแต่นี้ไม่มีวัน
เพราะโลกสอนฉันทุกอย่างกระจ่างแล้ว
ห้วยทราย
สปป.ลาว
ตุลาคม 2540
หากฉันตาย
หากฉันตายเธอจะร้องไห้ให้ฉันไหม
ฤาหัวใจมีเหลือไว้เพียงแต่เขา
ที่ทำลายทำร้ายความรักเรา
เป็นฝุ่นเถ้าปลิวไปเหมือนใจเธอ
...
ร่างกายฉันจะสลายลงตรงแทบเท้า
อุ่นไอหนาวจะรุกเร้าคลุมเคลื่อนไหว
ไออ่อนอ่อนละอองอณูพร่างพรูใจ
ละอองไอทุกหยดหยาดแทบขาดรอน
...
และภายหลังการตายแตกดับ
ฉันจะลับลาไกลจากโลกนี้
โลกที่ความฝันไม่เคยเป็นจริงเสียที
แม้ได้มีเพียงคนรักสักเสี้ยวใจ
...
อมละวาย
สปป.ลาว
มกราคม 2541
ให้ฉัผิด
ฉันผิดใดดอกหรือเจ้าดอกไม้
จึงเบ่งบานในห้วงใจทุกค่ำเช้า
ดังบทกวีขานขับเพียงบางเบา
กลับเสียดแทรกซึมสู่อณูใจ
...
รู้ไหมว่าคลื่นสะเทือนสั่นไหว
ปร่าปนลมหายใจทุกเข้าออก
โอ้เจ้าดอกเอ๋ยเจ้าดอกไม้
ก้านกิ่งใบเลาะเล็มใจเข้าให้แล้ว
...
ริ้วไรอ่อนคลอเคลียประบ่า
นำดวงตาพาดวงใจให้เคลิ้มฝัน
สู่ดินแดนสุริยะวรมันต์
ที่ตัวฉันไม่เคยถึงแม้ครึ่งทาง
...
ฉันผิดใดดอกหรือเจ้าดอกไม้
เจ้าดวงใจแห่งความงามความฝัน
เจ้ารู้รับสดับนับอนันต์
เพียงรักเจ้าเพียงนั้นดอกไม้เอย
...
Rim Pai Cottage
แม่ฮ่องสอน
พฤศจิกายน 2552
คำใดจะเอ่ยได้ดังใจ
คำใดเล่าบอกเจ้าให้ได้รู้
ฤดูใดเล่าระบัดใบให้เจ้าเห็น
กวีใดเล่ากล่าวเอ่ยให้เจ้าเป็น
เฉกดังเช่นทุ่งดอกหญ้าผู้ท้าลม
...
เจ้าไม่สวมใส่สายเดี่ยวเปรี้ยวจัดจ้าน
เจ้าไม่กร้านต่อโลกด้วยแนบเนื้อ
เพียงสิ่งเดียวเฉกนั้นที่คลุมเครือ
หวังเพียงเจ้าไม่จางเจือจากสังคม
...
หรือเพียงหวังเพียงฝันเพียงลมผ่าน
อันตรธานจางไปได้ทุกเมื่อ
เพียงสิ่งเดียวเฉกนั้นที่คลุมเครือ
หวังเพียงเจ้าไม่จางเจือจากสังคม
...
Vientian Lao RPD
มิถุนายน 2542